İlk yuvaya verildiğim gün, babamın gözlerini kaçırarak, ablam ve beni bırakırken 'Ben çarşıya gidiyorum ne istiyorsunuz' deyip aylarca dönmeyişiydi o yuvanın önündeki yola her bakışımda kalbimi acıtan.
Sevmek... Belki de, Kavuşan bir çift yürek taşırken uzaktan el sallamaktı...Kalplerine girip, dinleyip çıkmaktı bazen birbirimizin...Sevgimizi görüp, karşılıksız bu duygunun güzelliğinde sakinlik bulmaktı...Çünkü biz sevildikçe açan goncalardık, en çok da bundan severdik birbirimizi...
Emek varsa, yiyecek ekmek de vardır.Hamurun mayası gözyaşı, ateşi sabır olan ekmek...
Bu senin için sınavdır.Ve öyle bir sınav ki; kalem senin elinde değildir.
Kalemin sahibine güven.
Unutma! Allah(c.c.) yazarsa, kimse silemez!