Su
@_Nymph_
Bırak gitsin. Bırak git.
Yeniden doğuyorum.
Küllerimden değil; maviliğimden yeniden doğuyorum.
Yasın bilmediğim yolu, aramadığım devası kalmamıştı. Toplamda üç yol vardı.
Üç geçerli yol.
Birinci yol unutmaktı. Yaşadıklarını kabullenerek zamana bırakmak ve başka şeylere odaklanmaktı. İyileşmesini bekleyene kadar yüzeye çıkarmamaktı. Kalbinin en derinlerine gömmek, canınızı yakmasını engellemeye çalışırken acıyı yaşamayı unutmaktı. Asla tam olarak o acıyı unutamazdınız ama en azından bir kısmını saklayabilirdiniz. Yok sayabilirdiniz. Hayatınızın devamına odaklanır, uzun bir uykuyla gerçeklikten kaçardınız. Siz yaranın çoğunu onarırken bazılarının izi kalırdı. Her yara iyileşmediği gibi her anı silinmezdi.
İkinci yol hiçbir şey hissetmemekti. Ne acıyı ne de kaybı düşünmek, kalbinizi ve zihninizi tüm duygulara kapatmaktı. Bir noktada delilik de denebilirdi buna çünkü böyle bir insana dönüşmek için akıl sağlığınızı yitirmeniz gerekirdi. Hoş, aklınızın yerinde olması size sonu gelmez bir acıdan başka bir şey vadetmiyorsa tercih edilmesi mantıklıydı. Nasıl olsa insanlar yasta olan birini görmek yerine duygusuz bir hayalete bakmayı tercih ederdi. İnsan ırkı her zaman acıyla yüzleşmekten kaçınırdı. Acı içinde olanın kendileri ya da karşılarındaki olması onlar için bir şey değiştirmezdi, sadece uğraşmak İstemezlerdi. Diğerlerinin acılarını görmezden gelmek, onlara yardım etmekten daha kolaydı.
Üçüncüsü ise intikamdı. Son bir kaçış yolu. Bir daha asla böyle bir şey yaşamayacağını garanti altına almak için kabul edilmiş bir yol. Sizin tek bir hedefe odaklanmanızı sağlar, diğer her şeyi bir kenara iterdi. İntikam için yaşardınız çünkü bu duygu tüm benliğinizi sarıp ele geçirirdi. Tarihteki yeri de köklüydü bu yolun. Tüm dönüm noktalarının ve olayların temeliydi. İntikam için tahtlar kana bulanmış, taçlar sahipsiz kalmış, kılıçlar kırılmıştı. Nice masumlar da suçluların
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bu heyecana yarın gece ihtiyacımız olacaktı, bu yüzden şikâyetçi değildim. En iyi dövüşçüler her zaman uğruna dövüşecek bir şeyi olanlarken amaçsız savaşçılar nadiren kazanırdı. Savaşlar, zaferi gerçekten isteyenlerin kendini kanıtlaması için yapılırdı.
Duygusuz olanlar tutsak düşer, galipler hak ettiklerinden daha fazlasını elde ederdi.
"Zamanla çektiğin acı da tıpkı bu yaranın geçtiği gibi silinip gidecek." diye beni rahatlatmaya çalıştı. Ama Kalisa, kendime kızgın olduğumu anlamıyordu. Yıllarca eğitim almıştım. Ölümcül bir suikastçı haline gelebilmek için yıllarımı harcamıştım. Ama genç, bencil bir herifin sözlerine kanmıştım. Canımı asıl acıtan buydu.
"Zamanla olmaz o is," dedim fısıltıyla. "O hainin canını kendi ellerimle alınca geçer ancak."
Fenris'ten öğrendiğim iki ders vardı: Gözler yalan söylemez ve sevgi zayıflıktır.
"Kendi hayatımla senin hayatın arasında bir seçim yapmam gerekirse ikimizi de kurtarırım." Sesi sert ve kendinden emindi.
Başımı iki yana salladım. "Ciddiyim Fenris. Lütfen. Gerçek cevaplara ihtiyacım var."
"Gerçek cevap bu Firari. Hayatıma sensiz devam etmektense kendi canımı almayı yeğlerim. Ancak seni kurtararak suçluluk duygusuyla yalnız bırakmam. Ya ikimiz de hayatta kalırız ya da ikimiz de ölürüz." Kalçasını hafifçe kaydırarak bana yaklaştı gozlerinin derinliğine hapsoldum. "Fark etmediysen söyleyeyim prenses, ben öldürmesi kolay bir adam değilim."
Gülümsedim. "Ben de öldürmesi kolay bir kadın değilim."
"Hayır." Başını hafifçe iki yana salladı. "Sen öldürmesi imkânsız bir suikastçısın."
Sevdiği tüm insanlanı kaybetmiş biri olarak umursamaktan birazcık bile çekinmesi kesinlikle anlaşılabilirdi. Hayatınızda yer edinen insanların hepsini kaybettiğinizde tekrar birinin yaşamınıza girmesine izin vermek büyük bir riskti. Özellikle de böylesine tehlike içinde bulunduğumuz durumlarda geçerliydi bu.
Kalplerle ilgili en acı olan gerçek hepsinin bir gün kırılmaya mahkûm olmasıydı.