Dışımızda yaşanan her şeyden haberdâr olduğumuz bu çağda, aynı adamın açlıktan ölüş haberini sofra başında seyrederken ziyafete devam edebilişimiz , o adamın sadece haberi, bizim kendi içimizde ölüşümüzün ise tescilidir.
》İnsan kalamamak da böyle bir şey..
Lütfedilen güzellikleri kendimizin elde ettiği, tecelli eden kahırların başkaları sebebiyle başımıza geldiği vehmine öyle kaptırdık ki kendimizi, "Kahrın da hoş lütfun da hoş 'hikmeti , yalnızca bir şiirin en güzel mısralarından birisi oldu çıktı.
Canımızı emanet niyetine taşır , herhangi bir şeyden , 'benim' diye bahsetmeye utanırdık . Hülasa ne sen senindin ne de ben benim. Her şeyin bir tek sahibi vardı.