Reşat Erdoğan
@_Prometheuss
Huzur dediğin zarif bir düzendir.
Reklam
Ferdinand başını gökyüzüne kaldırdı,yeryüzünde insanoğlu için kendi yasasının dışında bir yasa olmadığını ve hiçbir şeyin birbirine bağlı olmak kadar insanı hayata bağlamadığını hissetti.Dudaklarının yakınında karısının mutlu soluğunu duyuyordu,bazen ikisinin bedeni de birbirlerini hissetmenin mutluluğuyla titriyordu.Fakat susuyorlardı:İkisinin de yüreği sözlerin karışıklığından,insanların yasalarından kurtulmuş sonsuz özgürlüğün içinde uçuyordu.
Tek bir birey herhangi bir kavramdan daha güçlüdür her zaman,fakat kendisine inanmalı,iradesine sahip çıkmalıdır.İnsan olduğunu ve insan kalmak istediğini unutmamalıdır,işte o zaman etrafını saran,beynini uyuşturan vatan,görev kahramanlık gibi sözcükler,kan kokan,sıcak,canlı insan kanı kokan boş laflar olarak kalırlar.
Karısı ayağa kalktı ve döndü:”Yalnız kendin için yaşadığını bilmiyordum.Ben sanıyordum...sanıyordum ki,ben de senin dünyanın bir parçasıyım.”
Tüm dünya yerle bir olurken,insanın kendisi için çalışması bir suç.Günümüzde artık hiç kimse sadece kendisi için hissedemez kendisi için yaşayamaz.
Reklam