"Evet, en büyük korkum buydu;başarısız bir intihar girişimi. İstediğim son şey, ömrümün geri kalanında tekerlekli sandalyey mahkum olup sürekli mamayla beslenmek ve yirmi dört saat boyunca dandik televizyon programları izleyip duran küstah bir hemşirenin eline bakmaktı."
"İntiharla ilgili çoğu insanın fark edemediği şey, bu işin sonunu getirmenin aslında ne kadar güç olduğuydu. Tamam, tamam; insanların, 'intihar etmek korkanların işidir' deyip durduklarının farkındayım. Belki sahiden öyleydi; yani bir bakıma pes ediyordum, teslim oluyordum. Olmaktan korktuğum insana dönüşmemek için gelecekte bir noktada beni bekleyen o karadelikten kaçıyordum aslında. Bununla birlikte, bunun korkakça bir eylem olması, kolay olduğu anlamına gelmiyordu."