Safiye

İnsanın bir tutamağı olmalı. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur, kimi müdürlüğüne, kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır.
Sayfa 183·Kitabı okudu
Reklam
Bir haftadır beni bırakıp gideceğin günü bekliyorum. Bu bekleyiş üzgünlüğünü bilsen! Dayanamayacağım, ben gidiyorum.
İnsanlar haksızken daha çok bağırırlar.
Gözlerim yanıyordu. Bir gün beni bırakıp gidecekti. İlk seferki gibi habersiz, birden olacaktı... Bütün suç aylak oluşunda...
Soğuk, eğri büğrü, insansız sokaklar ! Aralarında ben ! Yapayalnız, eğreti.
Reklam