Sanıyorsun ki, yaşayacaklarını kaldırabilecek kadar güçlü değilsin. Fakat kuşlar da havadan hafif oldukları için uçmuyorlar gökyüzünde.
Korkuyorsun. Sevdiğin kadar sevilmeyecek oluşun şimdiden yakıyor canını. Lakin illaki sen de sevemeyeceksin birilerini, onların seni sevdiği kadar.
Korkuyorsun. Yalnızlığı acizlik, zayıflık sayıyorsun. Halbuki kalitesiz kalabalıklar içinde, daha da yalnız, daha da aciz görünüyorsun.
Korkuyorsun. Hiçbir zaman hak ettiğin kadar mutlu olamayacağını düşünüyorsun. Fakat sahip olduğun kötülük kadar da acı çekmeyeceksin belki.
Korkuyorsun. Ve bu korkuyu, hayattan adalet ve huzur bekleyerek besliyorsun. Oysa ne sen adil olabiliyorsun ne de huzur dağıtabiliyorsun sevdiklerine.
Korkuyorsun. Oysa ait değil ki, emanetsin bu düzene.