İçimde biriktirdiğim o kadar şey var ki anlatmaya başlasam nereden başlayacağımı bile bilmiyorum. Sürekli aynı cümlelerin arasında kayboluyor, bazen cümlemin yarısında yutkunup kendimi anlatmaktan vazgeçiyorum. Yanlış anlaşılmalardan korkuyorum ama gariptir ki yanlış anlaşılan hep ben oluyorum. Saatlerce sessiz bir odada kalıp düşüncelerimin arasında kaybolmaktan artık nefret ediyorum. Gün boyunca herkese güzelliklerden bahsedip günün sonunda kendimle baş başa kalınca gerçeklerle yüzleşmekten artık kaçıyorum. Çünkü o gerçekleri kabulleneli çok oldu fakat hâlâ ağır geliyor. İstediğim tek şeyin tüm bu yaşananlardan kaçıp kurtulmak olduğunu sanıyorum fakat kaçarak bir yere varamayacağımı da iyi biliyorum. Bir bilinmezlik içinde savrulup gidiyorum. Her şeyin elbet bir gün son bulacağını iyi bildiğimden hâlâ güçlüymüş gibi gözükebiliyorum. Ama sanki tüm bunlar yaşanıyorken ben günden güne yok oluyorum..✨
Etrafınıza şöyle bir göz gezdiriniz! Gerçek hayat denilen şeyin ne olduğunu, nerede olduğunu bilmiyoruz bile! Kitaplarımızı, hayallerimizi elimizden alsalar, öylece ortada kalakalacağız.