Birokur

"Beylik işte bir yumurtayı dokuz kişi taşır."

📚🔔 Tatil zili çaldı! Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞 Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖

Birokur

-Bozkırdaki . . . Çekirdeğin ... Ham cevheri ... Ne demek bu? Şairlik de mi var yoksa. Emine Hanım? Müdür Halim Akın, yeni deneme dolayısıyla kendi buluşu sandığı bir sözün alay konusu yapılmasına gerçekten sinirlendi. Emine öğretmenin konuşmasını önleyerek arkadaşlarına eskiden beri biraz ürküntü veren ağır sesiyle sordu: - Şairlik neresinde bunun? Şefik Ertem, Halim Akın'ın gözlerine baktı: - Yoksa bu söz senin mi 119 Halim? . . Evet yüzde yüz senin . . . - Nesi var diyorum? - Nesi yok ki? Sözlüğe bir göz ataydın saçmalığını hemen anlardın! - Hangi sözlüğe? - Türkçe tabii ... "Bozkır"a da bakmamışsın, "Çekirdek"e de ... - Nesine bakacakmışım bunların? - Bakacaktın Enstitücü Halim . . . Bakaydın, belki çıkarabilir-din kendi başına ... Çekirdeği olsa, bozkır kalır mıydı bozkır?

Birokur

Köye bir bina yapıp bir de öğretmen göndererek bütün zorluklardan kurtulmak. Aklı erenler "olmaz öyle şey" dediler. Dört süngülü ile koca bir istibdadı deviren inkılapçılar bilmiyorlar ki, köyü yaşatacak okul değildir, okulu yaşatacak köydür. Öyleyse "köylü bizden nasıl bir okul istiyor?" diye düşünmeliyiz. Yoksa hükümet zoruyla kurulan okulda mekanik olarak dıştan kurulan her müessese gibi böyle dayanak noktası bulamaz, en geç batar.

Takip Önerileri

Birokur

"Boşuna debeleniyorsun Halim Akın, boşuna, çünkü, aslında biz öretmenler, hayal kırıklığını bile hak etmedik, çünkü ödevlerimizden başka hiçbir şey yapamadık. İş, yalnız ödevini yapmaya kaldı mı, öğretmenin, herhangi bir esnaftan ne farkı olur? Herhangi bir zanaatkardan üstünlügü nedir?" diyor olmalıydı gene ... Oysa, "Milletleri kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir" denilmişti. "Ögretmenler, Cumhuriyet sizden fikri hür, vicdanı hür nesiller ister," denilmişti. Kabullenmiştik kasılarak. .. Kendi fikirlerimizin, kendi vicdanlarımızın ne durumda olduğunu bile araştırmayı gerekli saymadan ... Bu sözlerin işe yarayabilmesi için arkamızda, devletin olağanüstü kanunlarla durması gerekti. Oysa, arkamızdakiler çoktan kendi havalarına dalmışlardı. Normal bir memleketteymiş gibi yaşıyordu herkes . . . Sanki geri değildik, sanki arayı kapatmak için, başkalarından yüz kat fazla çalışmak zorunda degildik. Onlar böyleydi de, biz ülkücü geçinen öğretmenler nasıldık? Biz de bir başka hava tutturmuştuk. Hiçbir gerçek dayanağı olmadıgı halde, misyon yüklendiğimize inanmış, bunun tafrasıyla kasıldıkça kasılıp gerçekleri çoktan yitirmiştik. Daha korkuncu, bizden hiç kimse galiba hiçbir zaman misyon filan istememişti. Bizden istenen, dipte hiçbir şey degişmediği halde, boş lafları yaldızla parlatmaktı. Zarfı üşenerek yırttım. Artık en doğru sözler bile beni etkilemiyordu.

Birokur

Ömrümün üçüncü sarsıntısını bir gün sınıfta duydum. Kürsüde dalmışım. Gazetenin kıyısına bir şeyler çiziyorum. Çocuklar verdiğim yazı ödevine çalışıyorlar. Değişikliği birden fark ettim. Eskiden benim sınıfımda, öğrenme sevincinin gerçek düzeni hiç bozulmazdı. Ben konuşurken öğrenciler gözlerime sevgiyle, saygıyla bakarlardı. Neden tedirgin olduğumu hemen çıkaramadım. İlk bakışta, her şey eskisi gibiydi. Biraz dikkat edince, değişmenin nerde olduğunu anladım. Çocukların oturmalarına, yazmalarına, kımıldamalarına bir kendini bırakmışlık, bir başıbozukluk gelmişti. Sanki ben kürsüde yoktum. İkisi pencereden dışarıya bakıyor, biri, ne kadar kızdığımı bildiği halde, rahatça burnunu karıştırıyordu. 244 Cevat esnedi, gerindi, kitabın içinden, bir tavus tüyü aldı, evirip çevirdi, sonra, önünde oturan 87 Sait'in ensesine sürtmeye başladı. Sait önce elini salladı, sinek kovar gibi . . . Öteki tüyü hemen sakladı. Evet, ben sınıfta yokmuşum gibi davranıyordu 244 Cevat. .. Kürsünün üstündeki cetveli gördüm. Cevat'ı çağırdım. Öldürme kızgınlığına kapıldığım, yüzümden anlaşılmıyor olmalı ki, hiç duraklamadan, ürkmeden geldi. Pazısına var gücümle vurdum. O günden sonra da, benim sınıfımda gene sarsılmaz bir düzen sürdü ama, bu düzen artık, eskinin sevgiden, saygıdan gelen düzeni değildi. Çocukların ödleri kopuyordu benden ... O kadar ki, artık bildiklerini de unutuyor olmuşlardı. Eğitmemlikte bir öğretmen, buraya kadar düştü mü, öğretmenliği hemen bırakmalıdır. Ben de bunu artık gerçekten düşünmeye başlamıştım.