Yağmur inci
@_Yagmurrincii
Bir cümlede kendimi buldum..
Kuşaktan Kuşağa Yalnızlık
Yüzyıllık Yalnızlık, yalnızlığın bir duygu değil, kuşaktan kuşağa aktarılan bir kader olduğunu anlatıyor.
Buendía ailesinin tekrar eden isimleri ve benzer hayatları, zamanın aslında ilerlemediğini hissettiriyor.
Márquez, gerçek ile hayali öyle ustaca iç içe geçiriyor ki Macondo’da olağanüstü olan her şey sıradanlaşıyor.
Okuması sabır isteyen ama etkisi uzun süren bir roman. Kitabı başta yarım bırakıcaktım ama şimdi iyiki bitirmişim diyorum
Reklam
Bazı kitaplar okurken değil, bittikten sonra insanın içine çöker. Genç Werther’in Acıları benim için tam olarak böyleydi. Werther’i okurken bir aşk hikâyesinden çok, duygularını yönetemeyen bir insanın iç dünyasına girdim. Aşk burada romantik olmaktan ziyade yorucu ve ağır. Werther’in her şeyi bu kadar derin yaşaması bazen empati kurdurdu, bazen de “keşke biraz durabilseydi” dedirtti. Goethe, aşkı yüceltirken aynı zamanda onun insanı nasıl tüketebileceğini de hissettiriyor. Kitap bana şunu düşündürdü: Her duygu bu kadar büyütülmeli mi, yoksa insan kendini de korumalı mı? Etkisi uzun süre kalan, duygusal olarak zorlayan bir eser.
Bir solukta severek okudum diyebilirim
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,2bin okunma