Doğal büyüsünü hiç yitirmeyen, gülünç kılıklara girmeyen, değişikliklere uğrayan fakat asla sönüp kaybolmayan o sevgi neredeydi? Her şeyi saran, her yere sızan bu lütfun, bu hayat özünün doğal rengi, tonu neydi acaba?
Hatıralar eğer yaşayan bir mutlulukla ilgiliyse en güzel şiirdir, fakat kabuk bağlamış, iyileşmemiş yaralarla ilgiliyse yakıcı acıdan başka bir şey değildir...