Zozê
@_ZoZan
~Ramûsan mın veşartın li geliyekî~
Belki bu da kâfiydi. Bir insana bir insan herhalde yeterdi. Fakat o da olmayınca...
Reklam
İçimde yarım kalmış bir konuşmanın üzüntüsü vardı.
Beni bu kadar çok sevdiğine inanamadığım için, sana aşık olmadığımı zannediyormuşum... Bunu şimdi anlıyorum. Demek ki, insanlar benden inanamak kabiliyetini almışlar...
Bu insanlar dünyada nasıl yaşamak lazımsa öyle yaşıyorlar, vazifelerini yapıyorlar, hayata bir şey ilave ediyorlardı. Ben neydim? Ruhum, bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu?
O beni birdenbire sessiz ve karanlık dünyamdan ayırmış, ışığa ve sahiden yaşamaya götürmüştü... Şimdi, geldiği kadar sebepsiz ve ani çekilip gidiyordu.