Emre
@__Emre__
28 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
.... insan evriminin sona erişiyle Sonsuzluğun kuruluşu aynı zamana rastlıyor. Bu sadece bir rastlantı mı?
Reklam
O sadece bir kızı sevmiyordu. (Gariptir, ilk kez düşüncelerinde ''sevmek'' kelimesini kullanmıştı ve bu garip şeye yeterince uzun bakmak ve şaşırmak için bile duraksamamıştı.) Kızın elbise seçimindeki zevkine, yürüyüşüne, konuşma tarzına, ifade güzelliğine, kısacası bir öğeler bileşiğine aşık olmuştu. Belli bir gerçek içinde çeyrek yüzyıllık bir hayat ve deneyimin ürünüydü bunlar. Bir fizyoyıl önce, evvelki gerçeklik içinde bu kız onun Noÿs'u değildi. Sonraki gerçeklikte de artık onun Noÿs'u olmayacaktı.
... Sonsuzlukta bizler oyun oynamıyoruz. Çalışıyoruz! Sonsuzluğun başlangıcından, Yerkürenin boş olduğu noktaya kadar geçen her zamanın tüm ayrıntılarını saptamak için çalışırız ve bütün olabilirliklerin sonsuz ihtimallerini açıklamaya çalışırız, sonra da olandan daha iyi olan bir olabilirlik seçeriz ve olanı olabilire çevirmek için zaman içinde nerede çok ufak bir değişim yapmamız gerektiğine karar veririz ve yeni bir olanımız olur ve yeni bir olabilir ararız, sonsuza dek ve sonsuza dek
Sonsuzluğun her üyesinde, tüm dışavurumlarıyla beraber resmen yasaklanmış olduğundan daha da güçlenen, kendi zamanına olmasa bile hiç değilse belirli bir zamana dönmek; bir Yüzyıldan diğerine geçen bir gezgin olmaktansa, onlardan birine ait olmak gibi güçlü bir itki bulunduğuna inanılıyordu. Tabii, hemen hepsinde bu itki, bilinçaltında özenle saklanıyordu.
Arada bir yaşamın yaşam ve ölümün ölüm olduğu; insanoğlunun kararlarını geri dönülemez bir şekilde verdiği; kötülüğün önlenemediği, iyiliğin yüceltilemediği ... bir dünyada kendini kaybederdi.
Reklam