Zannederiz ki hayatımızda olan insanlar, sevdiklerimiz bizi biz olduğumuz için seviyorlar. O masada oturanlar hiç kalkmayacak sanırız sonra bi bakmışız dostluklar menfaat, sevgiler çıkar uğrunaymış. Bu durumu kabullenmemiz epey zaman alır. Çünkü öyle olmak nedir bilmeyiz, düşünmeyiz bile çünkü hep gerçek olmayı kabullendik, kötü niyet bilmedik. O yüzden sesimiz kırgın, ruhumuz dargın.