Esma

Esma
@__Esmanur_
93 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Zannederiz ki hayatımızda olan insanlar, sevdiklerimiz bizi biz olduğumuz için seviyorlar. O masada oturanlar hiç kalkmayacak sanırız sonra bi bakmışız dostluklar menfaat, sevgiler çıkar uğrunaymış. Bu durumu kabullenmemiz epey zaman alır. Çünkü öyle olmak nedir bilmeyiz, düşünmeyiz bile çünkü hep gerçek olmayı kabullendik, kötü niyet bilmedik. O yüzden sesimiz kırgın, ruhumuz dargın.
Esma
İlişkilerin en büyük sınavı bu sanırım: Birinin bizi gerçekten mi gördüğünü, yoksa sadece bize yüklediği rolü mü sevdiğini anlamak. O masadan kalkanlar, bize kendimizden başka güvenilir liman olmadığını acı bir şekilde öğretiyor. Dargınlık, yeni bir başlangıcın ilk adımıdır belki de.
İçimdeki cenazeyi henüz kaldırmamıştım. Ne zaman öğrenecektim acıya tebessüm etmeyi? Ruhum kaç karakterli ki? Göğüs kafesimin altında taştan bir mekanizma taşımıyordum oysa. Gidecek yeri olmayanlar hep mi içinden konuşur? benim anlatacaklarım, sizin duymak istemeyeceklerinizle doluydu.
Esma
"İçimizdeki cenazeyi kaldırmadan, o taş mekanizmanın ağırlığıyla yaşamayı öğrenmek... Sanırım insan olmanın en zorlu tanımı bu. Biriktirdiğiniz her anlatılmayanı bu satırlarda hissedebiliyoruz. Güçlü bir ifşaat.
Her açıdan aynı yerdeyim. Dünya, koca bir boşluk. Her gün lanet alarmlara bağlıyım. Bağlılıklarım mecburi ve ben, içimden geleni değil; dışımda yöneten ellerin gölgesindeyim
Esma
" Her şeyin en derinindeki boşluk... O sandalyenin orda olması bir kabulleniş mi , yoksa o yöneten ellere karşı bir isyan girişimi mi?"
Reklam