Hayatının ilk döneminde birinci olmak için bisikletle yarış yaparsın. İkincisinde kendinle yarışırsın, podyumda yer almak önemli değildir. Üçüncü döneminde ise artık sen bisikletsindir.
Her şey olmanın peşindeyiz; herkesi memnun etmeye, her etkinliğe katılmaya, her geleneğe ayak uydurmaya çalışırken seyreliyoruz. Kim dinleniyor? Konuşmayan. Kim bekleniyor? Orada olmayan. Kim arzulanıyor? Erişilemeyen. Varlığımızı, daha önemli şeyler için saklamalıyız, kumaşımızı tüm renklerle donatmaya çalışmak sadece hedefimizi belirsizleştirip gürültünün içinde kaybolmasına sebep oluyor.
"Kendim diyebileceğiniz bir şeyiniz yoksa kendinizi dışavurma diye bir şey de haliyle söz konusu olamaz. Bir bilgisayarın gerçek bir sanatçı olabilme ihtimalini kabullenebilmemiz için, makinelerin doğasıyla ilgili varsayımlarımızı da temelinden değiştirmemiz gerekir.”