Bir gün birinin çıkıp bizi herkesten fazla anlayacağını, çaba sarf etmemize bile fırsat tanımadan içimize attığımız her ne varsa yeniden gün yüzüne çıkarıp üzerindeki kirleri iğrenmeden çıplak elleriyle sileceğini, tüm yarıda bırakılmışlıklarımızı tek başına tamamlayacağını umarız ya... Ama bakın, diye özellikle altını çizdim, bunu bekleriz demiyorum. Bunu kimseye de söylemeyiz zaten. Bu içimizde saf tutabildiğimiz tek yanımızdır hani... Belki hayatta kalmamızı sağlayan en dirençli yanımız da aynı zamanda.
Birinde, çocuk olmak isterdim, diye darıldı bana. Neden? Çünkü, çocukken küserdik birbirimize. Şimdi darılıyoruz sadece ve kimsenin bundan haberi olmuyor.