Meğer benmişim bütün muammaÇölden geçip atlarını kaybedenYolların karanlık ve dalgın seyrettiği,O çok yüzlü, yangın gözlü ıstırapO kötürüm bezirgân benmişimYarım kalmış bir ömrün bahçesindeGül olmuş sararmışım, gül olmuş tükenmişim..
“Gece içime çöktü bu kez, gökyüzüne değil;yıldızlar bile benden uzağa düştü sanki.Sesimi bıraktım rüzgâra, geri getirmedi…Çünkü bazı kayboluşların yönü yoktur.Ellerim boş değil aslında,Tutamadıklarımın ağırlığı var avuçlarımda.Ve ben en çok,çıkışı olmayan bir kapının eşiğinde beklergibikendi içimde kaldım.”Lavinia⚘
“Ne yöne gitsem aynı kapıya çıkıyor yollar;
adımlarım var ama varacağım bir yer yok.
Tüm varışlar tükenmiş..
İçimde susmayan bir ses, dışımda duymayan bir dünya…
Kime seslensem sağır kesilmiş..
Sanki her şey olmuş da ben yetişememişim gibi.
Tutacak bir dal arıyorum, elim havayı kavrıyor,
Ve anlıyorum: bazen insanın en büyük çaresizliği,
Hiçbir şeyin değişmeyeceğini değil,
Değiştirecek gücü kendinde bulamayacağını hissetmesidir.”
Lavinia⚘