Dîl Xapoke

“Şirler pençe-i kahrımdan olurken lerzan, Beni bir gözleri ahuya zebun etti felek.”
Reklam
Çünkü ben, bu dünyanın nasıl bir yer olduğunu görünce, Üstüme öyle bir hüzün çöktü ki; Altında bir çiçek gibi ezildim. Bu masmavi dünyada, Ne kokum kaldı, Ne de rengim. Ben, bir defterin iki sayfası arasında değil, Milyonlarca insan arasında kurutulmuş bir çiçeğim.
Kalbini sakinleştir; burası sadece dünya
İnsan ve Duygular
Sorumluluk bazen hapishane olabilir.