Eda
@_____Gece____
3 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ön uyarımı yapayım spoiler olacak.
Kitabı bitirdiğimde Nova’yla gerçekten gurur duyduğumu hissettim. Gerçekten her şey için o kadar çabaladı ve başardı ki…
Kitap mutsuz bir sona sahip olsa da muhtemelen yazar bunu bize sindirirdi ama her şey o kadar güzel bitti ki hislerimi ifade etmekte zorluk yaşıyorum. Her zaman geri döneriz demişlerdi.
Kitapta Nova - Daren ilişkisi ve Arın daha ön plandaydı. Diğer üç kitapta tam anlamıyla Arın’ı anlayamamışız bence. Bu kitapta Arın her şeyi o kadar güzel ifade edip eyleme geçirdi ki hipnoz olmuş gibiydim. Yapmaya çalıştığı fedakarlık ve üzerindeki sen okyanussun baskısı yüzünden ona sarılıp ağlamak istedim bir noktada. Eğer kitabın sonunda Arın ölmüş olsaydı ve diyar bir şekilde kurtulsaydı mutlu hissetmeyeceğime eminim. Çünkü Arın o kadar farklı ve gerekli bir karakterdi ki yokluğu varlığından daha acı verici olurdu. Kitabı resmen Arın sırtladı. Yaptığı tercihler, verdiği kararlar, yönetimi, her şeyi… İlahi Lord olduğunu kanıtladı.
Nova - Daren ilişkisine gelirsek; ikisi de bağ koptuktan sonra karşı tarafın sevgisinin bittiğini sanmış. Bunlar birbirleriyle konuşup sevdiğini kabullenene kadar kafayı yedim. Tanrıçalar Novanın ışığını aldıktan sonra Daren Novanın zihnini okumasaydı ve ona destek olmasaydı muhtemelen Nova daha çırpınmaya devam ederdi. Ben okuduğum kitaplarda Daren gibi seven çok az karakter görmüşümdür. Daren’in sevgisine inanmadığımı söylemiştim adam beni bile sevgisiyle alt üst etti. İleride bebekleri olursa diye mor renk oda yapmış,- mavi ve kırmızının karışımı- sevmeyelim de taşa mı dönelim.
Kitabın olaylarına gelirsek,,, bence düellolar kusursuz yazılmıştı. Zaten Tanrıçaların kıçlarının üzerinde duramayacağını hepimiz biliyorduk. Kuralları ihlal etseler bile yine de hiçbir haltı başaramadılar asiri keyiflendim. Arınla her karşılaşmalarında
aybüke y. isimli okura yanıt verildi
Eda
Okadar güzel anlatmışsın ki incelemene bayıldıım anca bu kadar güzel anlatılabilirdi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir sigara 400 derece yanar. Karaca'nın göğsü küllük değil.
---
"Hoşçakal deme vakti geldi fakat ben nasıl veda edeceğimi bilmiyorum çünkü bunun olacağını hiç düşünmemiştim, böyle hayal etmemiştim."
Bu aslında bir inceleme değil; kaleme alınmış bir veda, bitmesini istemediğimiz bir hikayenin son sahnesi. Uzun zamandır beklediğimiz serinin final kitabı Siyam Mare 4 sonunda elimizde. Peki, beklediğimize değdi mi? Belki… ama çok daha güçlü bir final olabilirdi.
500 sayfalık bir hikaye anlatılıyor fakat ilk 200 sayfada, daha önce Wattpad’de yayınlanan birkaç bölümle karşılaşıyoruz. O anlardan itibaren, yazarın yaşadığı zorlukların, ruhuna sinen kara bulutların satırlara sindiğini hissedebiliyorsunuz. Yaşamının izleri, acıları, umut kırıntıları her cümleye sinmiş. Ancak, hikayenin sonlanma sürecinde yazarın aceleci davrandığını hissettim. Son, beklenenden hızlı bir şekilde, yeterince doyurulmadan gelmiş gibi. Kitap bittiğinde içimde sadece şu cümle yankılandı: "Eee, hani devamı?"
Kitabı okurken "Kurşun kurda atıldı ama karacayı deldi" teorisi aklımdaydı. Ancak sonra fark ettim ki, Karaca’nın ruhu zaten çoktan parçalanmış. Kurşun sadece yüzeyde değil, derinlerde de hasar bırakmış. Daha ne kadar parçalayacak ki kurşun Karaca'yı! Onun yaşadığı ihanetler, ailesinden gelen hayal kırıklıkları, güvenini sarsan gerçekler… Özellikle abisinin yaşadığını öğrenip, çevresindekilerin ondan bu gerçeği sakladığını anladığı an, acısının yoğunluğu beni de sarstı. Karaca’nın yaşadığı trajedi, onu "nefes alan bir ölü" gibi gösteriyor; bir enkaz haline getiriyor. Yazar, tüm ağır yükleri onun omuzlarına bindirerek, çevresinde dönüp duran bir acı girdabı yaratmış.
Hikaye, çoğunlukla Karaca'nın etrafında şekilleniyor. Onun dilinden anlatılanları okumak, yaşadığı ağır travmalarla yüzleşmek
Eda
Yani ne oluyor kitabı alayım mı ilk 3 kitabı çok güzeldi neler oluyor anlatır mısın
Bir sigara 400 derece yanar. Karaca'nın göğsü küllük değil.
---
"Hoşçakal deme vakti geldi fakat ben nasıl veda edeceğimi bilmiyorum çünkü bunun olacağını hiç düşünmemiştim, böyle hayal etmemiştim."
Bu aslında bir inceleme değil; kaleme alınmış bir veda, bitmesini istemediğimiz bir hikayenin son sahnesi. Uzun zamandır beklediğimiz serinin final kitabı Siyam Mare 4 sonunda elimizde. Peki, beklediğimize değdi mi? Belki… ama çok daha güçlü bir final olabilirdi.
500 sayfalık bir hikaye anlatılıyor fakat ilk 200 sayfada, daha önce Wattpad’de yayınlanan birkaç bölümle karşılaşıyoruz. O anlardan itibaren, yazarın yaşadığı zorlukların, ruhuna sinen kara bulutların satırlara sindiğini hissedebiliyorsunuz. Yaşamının izleri, acıları, umut kırıntıları her cümleye sinmiş. Ancak, hikayenin sonlanma sürecinde yazarın aceleci davrandığını hissettim. Son, beklenenden hızlı bir şekilde, yeterince doyurulmadan gelmiş gibi. Kitap bittiğinde içimde sadece şu cümle yankılandı: "Eee, hani devamı?"
Kitabı okurken "Kurşun kurda atıldı ama karacayı deldi" teorisi aklımdaydı. Ancak sonra fark ettim ki, Karaca’nın ruhu zaten çoktan parçalanmış. Kurşun sadece yüzeyde değil, derinlerde de hasar bırakmış. Daha ne kadar parçalayacak ki kurşun Karaca'yı! Onun yaşadığı ihanetler, ailesinden gelen hayal kırıklıkları, güvenini sarsan gerçekler… Özellikle abisinin yaşadığını öğrenip, çevresindekilerin ondan bu gerçeği sakladığını anladığı an, acısının yoğunluğu beni de sarstı. Karaca’nın yaşadığı trajedi, onu "nefes alan bir ölü" gibi gösteriyor; bir enkaz haline getiriyor. Yazar, tüm ağır yükleri onun omuzlarına bindirerek, çevresinde dönüp duran bir acı girdabı yaratmış.
Hikaye, çoğunlukla Karaca'nın etrafında şekilleniyor. Onun dilinden anlatılanları okumak, yaşadığı ağır travmalarla yüzleşmek
Eda
Peki mutlu son mu