Babam artık yoktu. İçimden bir anlığına bile ayrılmayan rahatlatıcı ve baskın varlığı artık yoktu.
Acımı taşıyan kap artık kurumuştu. Bu kabın ağır olmasının sebebi babam mıydı diye düşündüm. Tüm motivasyonum yitip gitti. Acı duyma yetimi bile kaybetmiştim.
Ağzımdan bilinçsizce çıkan ilk sözler, "Eve gitmek istiyorum," mırıltılarıymış. Evimin tam olarak neresi olduğunu ben de bilmiyorum ama böyle söyledikten sonra hüngür hüngür ağlamışım.