Gönül Defteri
@____birokur
أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ...
Vaziyeti ilk anlayan Ebubekir oldu;
gözlerine yaşların dola gelmesinden çıkarttım.
Müminler! size iki emanet bırakıyorum, onlara sarılıp uyudukça yolunuzu hiç şaşırmazsınız. O emanetler Allah'ın kitabı kur'an-ı Kerim ve peygamberinin sünnetidir.
İnsan,
nefsine kurban mı olacak,
yoksa nefsini kurban mı edecek?
Insanlık için...
"İnsanlar!.." dedi, yirmi iki yıldır çalışıp didinerek Allah'ın kendisine verdiği görevi tamamlamanın sevinci ve insanlığı özüne döndürmenin hazzıyla "İnsanlar!.." Bu hitap insanlara değil insanlığaydı. İnsanlar öz kimliklerinden uzaktaydı çünkü, Allah'a kulluktan uzaktaydı. İnsan olmak, insaniyetli olmak yeterince itibar, yeterince iltifat idi. "Insanlar!.." ifadesi bütün insanlığa seslenişti; bu yüzden başka bir sıfata gerek duymadı, yalnızca "İnsanlar!.." diyerek başladı sözleri-ne. Değerli, kıymetli, sayın, muhterem, aziz gibi iltifat sıfatlarının hiçbirine gerek duymadan "İnsanlar!.." dedi. Gerçek insan olmak, bütün bu sıfatların da sahibi olmak; insanlığın hakikatine ermek demekti çünkü. Yüzyıllardır yaratılan insanlar içinden seçilmesi de, hak ve hakikat adına süren
mücadelesi de bunun içindi. Allah'ın, yaratılmışların en şereflisi olarak muhatap aldığı insanı özüne döndürdükten sonra onlara yalnızca "İnsanlar!.." demesi yeterdi. Çünkü bu savrulan insanlığı merkezde birleştirmek ve onlara yeniden insan olduklarını hatırlatmak demekti. Kendisini dinleyenler kaç yüz yıldır insanlıktan çok uzak yaşamış zavallıların çocuklarıydı ve şimdi kendilerine dönüyorlardı.
"Şüphesiz, İslamiyet'in adını yeryüzünden silmek için bunu yaparlar; lakin kardeşlerim sizler Rabbimizin 'Nice az bir topluluk daha çok olan bir topluluğa Allah'ın izniyle galip gelmiştir. Allah sabredenlerle beraberdir! Emrini okumaz mısınız?