SCHOPENHAUER ‘un PARERGA ve PARALİPOMENA ADLI ESERİNDE TARTIŞTIĞI “KİRPİ İKİLEMİ”
Soğuk kış gecelerinde kirpilerin donmamak için birbirine yaklaştığı ancak bir süre sonra dikenleri birbirine battığı için ayrılmak zorunda kaldıklarını anlatır.Bu eylem , soğuktan donmakla batan dikenlerinin acısı arasında gidip gelen bir döngü şeklinde devam eder. Bizler de duygusal birlikteliklerimizde kirpiler gibi bir pozisyon alırız .Acıdan korktuğumuzu unutur , yalnızlıkla baş edemeyince sevdiğimize koşar , sonra bu yakınlıktan huzursuzluk duyup kaçıngan tavırlar sergileriz . Yaşadığımız bu gelgitlerle kendimize her iki acıya da tahammül edebilecek bir alan açarız . Bu alanı , kaçınmaktan yorulup ilişkide var olma cesareti gösterene kadar korumaya devam ederiz.