Y.
@___y
Güne açan çiçekler gibiyim
17 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Deneme,deneme,bir,iki…
“Hiçliğe yapacağımız iniş başlamıştır. Lütfen kemerlerinizi bağlayın.”
Kitabı açtığımda sayfaların geriye doğru gittiğini görünce bir an afalladım. İlk başta basım hatası sandım, hatta “Acaba tersten mi okumam gerekiyor?” diye düşündüm. Sonra biraz araştırınca olayın bilinçli yapıldığını anladım ama zaten Chuck Palahniuk’tan da böyle bir şey beklenirdi. Bu sadece farklı görünmek için yapılmış bir detay değil, daha en baştan kaçınılmaz sona doğru geri sayım hissini veriyor. Tender Branson’ın uçağın kara kutusuna konuşmasını okurken sanki sadece onun hikâyesini değil, modern insanın içten içe bastırdığı o yalnızlığı da dinliyorsunuz.
“Geleceğiniz, geçmişinizle temizlik yapmaktır.”
Palahniuk’un anlatım tarzı ilk başta biraz dağınık gelebiliyor. Ama kitap ilerledikçe o karmaşanın aslında hikâyenin ruhuna çok uyduğunu fark ediyorsunuz. Rahatsız eden, yer yer yorucu bir atmosferi var ama bence kitabın etkisi de buradan geliyor. Bazı yerlerde “Bu kadar da abartı olamaz” diye düşünürken birkaç dakika sonra gerçek hayatta bunun benzerlerini gördüğümü fark ettim.
Kitap boyunca aklımda sürekli aynı soru döndü: Biz gerçekten neye inanıyoruz, yoksa bize neye inanmamız gerektiği mi öğretiliyor? Tender’ın sıradan bir temizlikçiden medya tarafından parlatılmış bir “peygambere” dönüşmesini okumak hem komik hem de rahatsız ediciydi. Özellikle günümüzde sosyal medya üzerinden yaratılan sahte kusursuz insanları düşününce kitap bana fazlasıyla tanıdık geldi.
Bir de kitap boyunca geçen o temizlik tavsiyeleri var… Kan lekesi nasıl çıkar, halı nasıl temizlenir gibi detaylar ilk başta alakasız duruyor ama aslında bayağı güçlü bir metafor. İnsan dışını ne kadar temiz göstermeye çalışsa da içindeki şeyler bir yerde ortaya çıkıyor.
Bu arada argo ve sert dilden rahatsız olanların çok
