Bu kitap aslında Nietzsche’nin felsefesinin tek bir kitaba dönüştürülmüş halidir de diyebiliriz. Nietzsche bu kitabında; kaderimizi sevmenin aslında onu anlamaya, sorgulamaya çalışmaktan geçtiğini söyler. Hayatı anlamlandırmak, kendimizi aşarak ‘üstinsan’ modeline ulaşabilmek için önce kendimizi karanlığa gömmeli, aydınlığı kendimiz bulmalıyız. Kendimize iyi gelmeden, kendimizi yetiştirmeden başkasına iyi gelemeyiz diyor Nietzsche. Ve bunu şu sözlerle anlatıyor “ işte budur bizim en büyük zayıflığımız. Kendimizi sevmeyi öğrenmeden, başkasını sevmeye çalışmak. Kendi varlığımızı kabullenmeden başkasının varlığını onaylamak ve sindirmeye çalışmak.” Ayrıca “ bizi öldürmeyen acı, güçlendirir” sözüyle de başımıza gelen olaylara karşı nasıl bir tutum sağlamamız gerektiğine değiniyor. Başımıza gelen olayların şokunu atlattıktan sonra bu olayların nedenini sorgulamalı, anlamlandırmalı ve gerekli dersleri çıkarmamız gerektiğini anlatıyor. Özetle; Nietzsche’ nin felsefesindeki ‘üstinsan’ modeline ulaşmak için yaşadıklarımızı kabul edip kaderimizi severek, gerekli dersleri alarak “ önce kendini inşa etmelisin, dik bir beden ve dik bir ruhla..” sözünü temele alarak, anlamlandırmayı ve bu bakış açısıyla yaşamımızı sürdürmemiz gerektiğine değinmiştir.