Yas sadece sevdiklerimizi kaybetmekle olmaz, bir yazma biçimini kaybetmek de yastır. Bir şehri bildiğimiz halde kaybetmek, bütünlerimizi kaybetmek de yastır.
Ingilizcede “ elsewhereism” olarak bilinen , “başkayerdecilik “diye çevirebileceğimiz bir kavram var . Hayatın hep kişinin olmadığı yerde daha iyi olduğu düşüncesi ..
Bir yazarın sözü geldi aklıma. Bazı insanlar, okudukları kitaplardan cümle bile hatırladıklarını söyler. O yazıda şöyle cevap verir: “bir portakal yediğinizde içindeki vitamini hatırlıyor musunuz?” aslında biz kitaptan, yolculuktan ya da insandan bir ruh bir öz alıyoruz. Onlar yavaş yavaş bizi şekillendiriyor
Çünkü insan, ancak mesul oldukça bir sorumlulugunu idrak ettikçe şahsiyet kazanır. Kendi varlığını hisseder ve varoluşunun hazına varır. Bir anlamda “” “mesulü, o halde varım ünlem “” “diye bildiği ölçüde var olur. Hepimizin, bütün dünya insanlarının bir mesuliyeti var. Çünkü insan olmak mesul olmak demektir