zihnimi kurcalayıp başka şeyler düşünmeme engel olmaya devam etti.aksiliklerin başladığı o mayıs gününden beri kendimde, gitgide artan bir dermansızlık hissediyordum. Kendimi istediğim gibi çekip çeviremeyecek kadar bitkindim adeta.
Bu gözlerin hiçbirinde kaygı yoktu,omuzların hiçbirinde yük. bu Şen gönüllerde belki tek üzüntü, belki tek gizli kahır yoktu. ve ben genç ve çiçeği burnunda bu insanlarla yanyana yürüyordu,saadetin ne olduğunu çoktan unutmuş, içimde bu düşünceyi okşayıp,korkunç bir haksızlığa uğradığım sonucuna varıyordum.