Rabia’nın doğumunu, aile hayatını, evliliğini kapsayan hayat yolculuğunda umut, dua, güç ve şuurla ilerlemesini aktarıyor kitap. İçerik üslubu biraz daha meftune tarz sevenlere hitap edecektir. :) Akıcılık yönü güzel, konusu klasik ama yazarın samimi kalemiyle renklenmiş.
İçerik kısmına yorumum ise, gerçek hayatta olabildiğince gerçekçi hareket etmek gerektiğini düşünenlerdenim. Evleneceği insanı, sonrasında düzelir mantığı ile hayatına alanların sonunun hüsran olduğuna inanıyorum.
Tabi bu Sevgili Hatice Hanımın kurgusu, romanı. Roman roman gibi değerlendirilir. Fakat karakterlerle iç diyalog da normal kabul edilir. Mesela yapma be kızım Rabia, bu kadar iyi olma diyesi geliyor insanın. Kayınvalidesinin detayına hele hiç girmeyim
Olumsuz kısımlar; kitabın editörlük kısmından kaynaklı olduğunu düşündüğüm yorucu bir tekrar var. Romanlarda her cümlede “dedi Ahmet amca” gibi eklemeler anlamayı zorlaştırmayacak şekilde tekrardan sıyrılmalı, böyle daha akıcı hale gelebilir. Noktalama işaretleri de buna dahil.
•Karakterlere dışarıdan hitap da kitapla bağ hususunda belirleyici oluyor. Ahmet Amca yerine Ahmet bey denmesi daha hoş durabilir. Karakter 30 yaşındayken bile Amca diye hitap edilmesi, okuyucunun gözünde canlanan karakteri tanımlanamaz yapıyor.
( Her tür okuyan bir okuyucu olarak, en az okuduğum tür roman. Buna rağmen bu ay okuduğum 2. romanım. İyi geldi. )
Kitap yazmak büyük bir emek ister, hiçbir yorumum yazarın emeğinin üstünde değildir, kitap yorumlarken çok şeffaf olduğum için bu çizgimi de belirtmek istedim.
Hatice Hanım kitaplarını samimi bir not ve imza ile hediye etmişti. Mesajlaşırken de o samimiyeti hep hissettim. Yolunuz açık olsun inşallah. Rabia’nın şuuru sizi yansıtıyor