Affetmek ya da affetmemekle ilgili değil. Yoşiko herkese güvenir. İnsanlardan nasıl şüphe duyulur bilmez. Trajedi de burada yatıyor.
Tanrı’ya soruyorum. Güvenmek bir suç mudur?
İlk kez “yabancı bir toprakta” yaşıyordum ve yabancı bir yerde yaşamanın memlekette yaşamaktan çok daha kolay olduğuna karar verdim. Bunun sebebi, soytarılığımın artık ikinci kişiliğim haline gelmesi ve insanları kandırmak için fazla çaba gerektirmemem olabilir.
İnsanlardan yardım istemek mi? Gülünç bir fikirdi bu? …. Hiçbir zaman adil yargılanmayacağımın çok iyi farkındaydım… Yapabileceğim tek şey, diye düşündüm, susmak, tahammül etmek ve soytarılığıma devam etmek.
İnsanları güldürdüğü sürece ne olduğu fark etmeksizin her şeyi yapabilirdim. Onları güldürebilirsem, onların “hayatlarına” gerçekten uymamamı önemsemezler diye düşündüm.