Ben Allah Resul’ünün vahyi katibiydim. Vahiy geldiği zaman, Allah Resulü pek fazla ter dökerlerdi. Neden sonra ıstırapları açılır ve konuşmaya başlardı. Ben de yazardım. Çok defa vahiy anının şiddetinden ayağımın ezilecek gibi olduğunu duydum ve bir daha aynı ayak üzerinde yürüyemeyeceğimi sandım. “Maide Süresi” nazik olduğu vakit Allah Resulü deve üzerindeydiler. Deve yere çöktü. Öyle ani bir çöküş ki, devenin ayakları tuz buz oldu, sandık.
Ey örtülere bürülü Nebi! Kalk etrafını uyandır, etrafına kurtuluş yolunu göster! Rabbini büyük bil, putlara ibadeti yasak et, işini çoğalt ve kimseye minnet etme! Allah rızası için çetinliklere sabırla karşı koy!.. Kıyamet günü Sur üflendiği zaman, münkirler için kolay değil, çok zor bir gün olacaktır.