Her yalnız kaldığında büyük bir rahatlama duyarak kendini düşünmeye verdi; tek başına yürüyüş yapmadığı, rahatsız edici anıların tüm keyfini çıkarmadığı tek bir gün geçmedi.
Aşık olsaydım bundan daha sefil bir körlük içinde olamazdım. Ama aptalca hatam aşk değil gurur oldu. Daha tanışır tanışmaz birinin tercih olmaktan hoşlandım, öteki tarafından ihmal edildiğime gücendim; her ikisi hakkında da önyargılı cahilce davrandım, aklı bir kenara bıraktım. Meğer bu ana kadar kendimi tanımıyormuşum.
Her ikisinide mutlu edecek bir beraberlikti bu; Elizabeth’in rahatlığı ve canlılığı onun karakterini yumuşatabilir, davranışlarını geliştirebilirdi; onun yargı yeteneği, bilgisi, görgüsü ise Elizabeth’e daha önemli şeyler öğretirdi.