Bundan böyle karanlığı,korkuyu ve anlamakta zorlandığı her şeyi paslı bir çiviyle duvara oydu İsrafil. O çivi onun dili oldu, çizdikleriyse sözcükleri ve tarihöncesi çağlarda yaşayan bir insan gibi resmini mağarasının en kuytu,en karanlık köşesine yaptı daima.