sen benim sevdiğim kadın iken intiharım oldun, aysel. bir sabah ezanı ile varlığına şükredip, yokluğuna kendimi kahrettim. çekmeceyi açtığımda elime aldığım tabanca kurtuluş olarak geldi. hayatımı adadığım tek kadın. hayatımı bitirecek tek kurşun. arada fark yoktu. bir sabah ezanıyla kalbime sıktım. yerler biraz kana, biraz sana bulandı.
bana bir mektup yaz aysel. senin elinden çıkan bir mektubu okumanın heyecanını yaşat bana. bir sabah postacı kapımı çaldığında senden gelen bir mektup uzatsın, ellerim titreye titreye alayım. bana senden bir şey bırak aysel. senden gelecek her zerreye muhtacım görmüyor musun?
görmüyorsun, hiç görmedin bilirim. ama şu koca şehirde bir gece yarısı, adını sokak lambasına, ıssız kaldırımlara, perdeleri çekik pencerelere, soğuk banklara fısıldadığımı da mı duymadın aysel? bana hep mi sağırdın aysel?