baran
@_baran65
Harran Bilgisayar Mühendisliği
Yüzüncüyıl Paramedik
Gazi hastanesi
Paramedik
Ankara
15 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Mini Hikayem
İçimden geldiği gibi sevdim seni;
hesap yapmadan, yolun sonunu ölçmeden,
kalbimin üstüne bir harita sermeden sevdim.
Reklam
İçimden geldiği gibi sevdim seni." Hesapsızdı bu sevgi. Ne yarını düşündüm ne de başıma ne gelir diye tarttım. Kalbimde ne varsa, korkmadan koydum önüne. Kendimi saklamadım, eksiltmedim, olduğum
Yollar uzadıkça daraldı içimiz,
Bir yanımız hep eksik kaldı.
Adını koyamadığımız bir sızı,
Dağlar geçiyor üstümden, rüzgâr esiyor günlerime.
Her sabahın serinliğinde seni bekledim,
her akşamın kızıllığında adını duydum.
Ne kuşlar sustu, ne toprak, ne de benim yüreğim.
Sen, kâğıda düşen mürekkep gibi,
sessizliğinde hat satırlarıyla yürüdün.
Bir elif gibi dimdik durdun dünyaya karşı,
benim gözlerim ise o satırlarda seni aradı.
İstanbul sokaklarında dolaştın,
kubbelerin gölgesinde, denizin kokusunda,
ben ise her adımında gizli bir şarkı işittim.
Adımların taşlara vurdukça,
içimdeki bekleyiş bir nehir gibi kabardı.
Sen uzaklarda kendi yolunu ararken,
ben burada yoluma senin gölgenle devam ettim.
Bir gün çıkıp geleceksin biliyorum,
çünkü bu bekleyiş, bu sabır, bu yanık özlem
bozkırın ortasında susuz kalmış bir çeşme gibi
seni çağırıyor.
Şöyle dingin sokaklardan geçerken yolun kendsi bir huzur ve sükunet haline bürünüyor. Kalbime doğan bu sükun bana şu ayeti hatırlatıyor 'Kalpler ancak Allah'ı zikretmekle tatmin olur." (Ra'd 28). Belki de kalabalıkların rutin gürültüsünden sıyrılıp kendi sesimizi duyabildiğimiz anlar hakiki benliğimize en çok yaklaştığımız anlardır. Farabi'nin dediği gibi 'İnsanın hakikati, dışarıdan gelen seslerde değil, içindeki hikmette saklıdır.'
Reklam