Narin, başkalarının açtığı yaraları, neden kendi başımıza iyileştirmek zorundayız ki? kim geçirecek bunca sızıyı? kim emecek zehri, kim akıtacak irini? kim yaralarımızın üzerine kapanıp orada kabuk bağlayacak Narin? kim örecek yaramızın üzerine kendi tenini?
henüz bir tokat gibi inmedi yüzüne aşk,
kalbine çivilerle gömülmedi ayrılık...
karanlık köşelerde acı acı gülmedin,
sen henüz kovulduğun kapılarda ölmedin...
karalar bağlamadın beni anlayamazsın,
o kalp sende oldukça gülüm, ağlayamazsın...
Nurullah Genç
zira pek hızlı koşuyordum ve durursam düşeceğimi sanıyordum. korkuyordum. durup bir ağaca yaslanamadım, soluklanamadım. şimdiyse dinlenemeyecek kadar yorgunum.