gerçeklerin farkındaydım ve en çok, bu farkındalık yoruyordu beni. yine de farkında olmak hiçbir şeyi değiştirmiyordu. bazen akıl ve kalp arasındaki o ince çizgi ipliğe dönüşüyor ve karışıp düğüm oluyordu. insan düğümü çözmeye çalıştıkça daha da karmaşıklaşıyordu. ve bir gün düğüm çözülemeyecek kadar sıkı bir hâle geldiğinde kalp ve akıl arasında bir çizgi kalmıyordu. buna insanlar aralarında delilik diyorlardı.
yaşadıklarım bir cümleyle siliniyor muydu, yaralarım bir cümleyle hiç açılmamış gibi kapanabiliyor muydu, hislerim yoktan yere var olmuş gibi kabuğuna geri geri çekilebiliyor muydu?