"Ben bir kalbi hiç kırmamış, incitmemiş olmayı dilerdim. Hiç kimsede açılmış bir yaram olmasın isterdim. Kendi yaralarımı sararken başkalarında açtığım tüm yaralar kalbimde ağır yük şimdi…"
"Uzayıp giden yalnız akşamlarım, bir başıma yolculuklarım, dinmeyen fırtınalarım oldu. Geçip gittiler en nihayetinde. Şiddetli bir fırtınanın ardından dinen deniz gibi ben de sükûnete ulaştım sonunda. Ama biraz, hayır hayır çokça... Zamanla..."
İnsanın başucunda birinin olması hayatı yaşanabilir kılıyor. Bir şey beklemeden bir anlam yüklemeden beraberce yaşamanın keyfi sanırım başka bir şey de yok. Kısacası şairin dediği gibi:
"Hayat kısa, kuşlar uçuyor."