TuLiPa
@_de_lune
Ayakları yere basan bir hayalperest..
Albertine'in gidişinden iki gün sonra, kırk sekiz saat onsuz yaşayabildiğimi görmek beni korkuttuğunda, sezgilerim doğruydu. Bir zamanlar, Gilberte'e mektup yazıp, kendi kendime, "Böyle devam ederse, iki yıl sonra onu sevmiyor olacağım," dediğimde de aynı şey olmuştu.
Reklam
ne yazık ki, hayat görüşünü oluşturan unsurları, annesiyle babasından aldığını da hesaba katmak gerekir, çünkü kişiliğimizi, kendi kendimize, hiç yoktan yaratmayız. Annede var olan bencilliğe, babanın ailesine özgü, farklı bir bencillik eklenir; bu, her durumda bencilliğin artması, hattâ katlanması anlamına gelmez, yeni, çok daha güçlü ve korkunç bir bencillik yaratır.
Hiçbir yerde, adları "unutmabeni" olsa bile, bir mezarlıktaki kadar çok çiçek açmaz.
Kendi ölümünü küçümseyen başkasının ölümünü neden önemsesin?
Üzerimde hem tanıdık hem yabancı bir duygu kaldı