TuLiPa
@_de_lune
Ayakları yere basan bir hayalperest..
Şu anda okuduğu kitaplar
Cennet Azığı
Üç şey seçtiler cennetten çıkarmak için:
Bir: Kelimeler.
İki: Aşk.
Üç: Annelik duygusu.
Kelimeleri Âdem yanına aldı, annelik duygusunu taşımak Havva'ya kaldı.
Ama aşk çok ağırdı.
İkisinin de, aşkı tek başına taşıması mümkün olmayınca, ikisinin zembili de aşkı bir başına kaldıramayınca, bölüştüler yükü. Yarısını Âdem sırtlandı, aşkın yarısı Havva'ya kaldı.
Öyle sert düştüler ki dünyaya, bu fenaya, Âdem'in dizlerinin bağı çözüldü, ciğerleri yandı. Nutku tutuldu. Üçüncü defa, bildiği kelimelerin hepsini önce unuttu. Sonra bir kısmını hatırladıysa da o bir kısmını kıyamete değin unuttu.
Aşk? Daha yollarda sakin durmamıştı bir türlü. Kabına sığmamıştı. Bir yarısı yollarda kayboldu. Getirebildikleri ancak öbür yarısıydı.
O gün bu gün yeryüzü kelimeleri yetersiz, aşk bu dünyada kusurlu.
Annelik duygusu?
Havva'nın cennet duygusu.
Gönül evinde, kadın bedeninde, tastamam duruyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ne Havva Âdem'e eşit
Ne Âdem Havva'dan üstün
Eşitliğin muteber ölçü olmadığı bir her zaman endazesinde eşit değil denklerdi.
Âdem'in tümü zannettiği her güzellik Havva'nın sadece bir parçasıydı.
O varsa her şey tamam.
O yoksa Âdem eksikti.
Aralarındaki bir eksiklik tamlık ilişkisi.
Ne eksikse Âdem'de, Havva'da o faza. Ne fazlaysa Âdem'de, Havva'da o eksikti.
En eski düşmanlık hikâyesi böyle başladı.
Ateşin tutkusu, toprağın onuru.