'Yaşamak neden böyle içler acısı, neden bir uçurumun yanı başından geçen daracık bir yol gibi?" demişti Virginia Woolf. Tam da benim şu anki durumumu ifade ediyordu.
Bir gün öfkeli bir anımda liseyi bile bitirmeme izin vermediği için kızmıştan ona, o da “ne var ki, biz hiçbirimiz okula gitmedik ama evrene dair bilmediğimiz çok az şey var, önemli olan saçma diplomalar, değersiz kâğıt parçaları değil akıldır, istektir, meraktır Fegel.” demişti.
Benim bir umudum bile yok. Yaşıyorken ölüyorum.
Tıpkı Augistunus’ un dediği gibi: Yaşamıyorum ama hayattayım, öyle güçlü ki isteğim, ölmemekten ölüyorum.