Bazen inkarda,israfta,gösterişte yarışanları incelemek konuşmak ayıplamak bizi o kadar meşgul eder ki kendi yapmamız gereken kulluğu unutur; kötülüğü kötülediğimiz için yeterince iyilik yaptığımızı zannederiz. Bu da bir gaflettir. Kötülüğün yaygınlığına ve gücüne üzülmek biz de iyilik yapacak istek ve enerji bırakmıyorsa burada düştüğümüz tuzağı görmek lazım.