Ebru
@_ebrulii
Puan vermedi·248 syf.·
Beğendi
·2023 4. kitabı
Reklam
Kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil… İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile… Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımdan küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birilerini arıyorum. Bütün bu beynimde geçenleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman nasıl hazin bir hal aldığımı tasvir edemezsiniz. Kış günü sokağa atılmış bir kedi gibi kendimi zavallı hissediyorum.
“Zaman diye bir şey aslında yoktur. Herkes aynı anda yaşar. Geçmiş, gelecek diye bir şey yoktur. Sadece an vardır.”
“İnsan insana güvenebilir mi?” Dedi. “En müşkül vaziyetimde bile senin yardımını beklersem hata eder miyim? Söyle…”
Ne aradığımızı bilmeden aramak… Şimdi içim rahat, aradığını bulan ve başka bir şey istemeyen biri gibi sükunet içindeyim…
Reklam