Bir yolculuktayız ver her insan, günü geldiğinde kendi durağında inecek. Kimin nerede, ne şekilde ineceğini bilemezsiniz. Gözyaşları eşliğinde "Niye varım?" sorusunu sordurduğunuz ve karşılığında kendilerine bir cevap veremeyen o insanlar, gözlerini kapatırken hayalleriyle kapatıyor. Yaşarken bulamadığı o sorunun cevabını, can çekişerek ölürken anlıyor.
Ne kadar üzülüp kendimi harap etsem de güçlü ve mutlu olmak zorundaydım. Bana güçsüz kalma hakkı tanınmamıştı. Yorulmak hakkım değildi. Daima dik, güçlü ve mutlu olmak zorundaydım. En azından mutlu numarası yapabilmeliydim.