En sevdiğim alıntılardan birinde Albert Camus der ki, "Nefretin ortasında, içimde, yenilmez bir sevgi olduğunu buldum, Gözyaşlarının ortasında, içimde, yenilmez bir gülümseme olduğunu buldum. Karmaşanın ortasında, içimde, yenilmez bir sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde, yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor. Çünkü dünya üstüme ne kadar gelirse gelsin, içimde, onu gerisin geri yollayan daha güçlü, daha işi bir şey var demektir."
Kimi zaman kendimizi boşlukta hissettiğimizde, ruhumuzun bize haykırdığını, kalbimizin aslında Allah'ın yokluğunu hissettiğini anlamayız. Kendimizi başka şeylerle, başka kişilerle, başka işlerle oyalamaya çalışırız..