bugün, bizim işler hafifleyince emmimlere bayramlaşmaya gittim. annem tandır ekmeği yapmıştı, soğumadan bırakıver dedi. merdivenlerden çıkarken geldiğimi gören yengem ağlamaya başladı. "şu annen yok mu derdime derman olur kırk senedir, elimizin altında çeşit çeşit yiyecek var da bir lokma yiyecek ne vakit ne hâl oldu" diyip sarıldı sımsıkı. dönünce anneme anlattım, bu sefer o ağladı. (on yılı aşkın üç aile aynı evde yaşadılar birlikte)
akşam oldu, kurban elhamdülillah halledildi, odama geçtim. şimdi de ben ağlıyorum. hayat biraz da bu sanırım. yoklukta birlik olmayı beceriyor da insanoğlu varlıkta da akıla gelebiliyorsak ne âlâ...
çocukluğum annemin pişirdiği ekmekleri komşulara dağıtmakla o hayr dualarına vesile olmakla geçti. geçen gün demiştim ya beceremesemde bahçe işlerini öğrenmek istiyorum diye; artık tandıra ekmek çalıp komşulara dağıtıp "ecdadıma dua" edilmesini de istiyorum 🍃