Herkes en çok kendi acısına yakındır. Ancak benim acımın onunkiyle, onun gizli acısıyla çok derin bir bağı olduğundan şüpheleniyorum, her zaman böyle hissetmişimdir.
Annem kızının kaybını çoktan kabullenmiştir. Yaşlılık günlerinin tadını çıkaracaktır. Peki ben neden anne kaybını kabullenemiyorum? Anne kaybını kabulleniyorum da annemin kız çocuğu kaybını kabullenmesini mi kabullenemiyorum acaba?
Gelgelelim ailenin böyle göz önünde olduğu durumlarda nefes almakta hep zorluk çektiğimi, karnımdaki kasılmayı, elime sanki bir metin tutuşturulmuş gibi hissettiğimi hatırlıyorum.
O da merak ediyor olmalı. Ne kadar kızgın, ne kadar incinmiş olsa da ne düşündüğümü, nasıl olduğumu merak ediyor olmalı, çünkü ben neredeyse altmış yaşındaki çocuğuyum onun.