“insanın en serin anında bile, içinde tutuşan bir yer vardır kimse bilmez. baharı bekler, bahar gelmez. bir ömür suladığı çiçeği solar, kimse görmez. sonra bir an gelir; çiçek koparılır, saksı kırılır, pencere kapatılır, perde çekilir. insan o eşikte, her şeyden vazgeçer.”
