Uzun zaman sonra hayatımda ki şeyleri bu kadar derinlemesine düşündüğüm bir başka gün gece vs hatırlamıyorum..!
Konumuz V FOR VANDETTA
İzlerken bazı şeyleri algılamaktan beynimin uyuştuğu düşünmekten kafamın içinin karıncalandığı tüylerimin diken diken olduğu Bir şeylerin farkına vardığımda ise tüm hücrelerimin uyandığını hissettiğim tek film olabilir. Birçok filmi izledim fakat bu bambaşkaydı. Çok mu şanslıyım ya da çok mu şanssızım. Şanssız olduğum konu büyük çoğunlukla hükümet veya doğduğum coğrafya belki de ailem belki de çevrem belki de tüm bunlar... Şanslı olduğum konu öncelikle sağlığım, biricik öğretmenim Remziye Baytar ve günümüz teknolojisi. Tüm tarihi boyunca tekerrür eden; yönetilen ve yöneten bağlantısı günümüze kadar devam etti ve devam edecek maalesef çünkü birileri uyanmak istemiyor ve birileri de birilerinin uyanmasını istemiyor her iki taraf için de baskın olan şey tabii ki korku. birileri uyanmaktan birileride de birilerinin uyanılmasından..! Aslında filmin çekilmiş amacı da bana göre bu. Ve izledik ki korkuyu bastırınca, korkmaktan korkulmayacağını anlayınca hayat çok farklı. Beyinden değilde ruhundan düşüncelerinden vurulmuşa dönmek olsa gerek bu(bende olan buydu) Ve umut.!!
Bir şeylerin farkında olduktan sonra umut etmek gerçekten çok zorlaşıyor yalnızlık ızdırabı ruhu kemirir zamanla sığlaştırır ve buda sadece bir et bir kemik olan insan bedenidir. Demek istediğim bizi hayvanlardan ottan böcekten ayıran şey ruhumuzun varlığıdır veya ruhumuzun varlığını bilmemizdir düşüncelerimizdir onlara şekil vermemizdir. Ve şunu eklemek isterim “düşüncelere kurşun işlemez”.