Uğur Sünmez
@_helbestvan_
Üzerimizde en çok etkili olan duygular, kaynakları hakkında kendi kendimizi kandırdığımız duygulardır. Ne olduklarını tam olarak bildiğimiz duygularsa, en zayıf etkiye sahiptiler. Çoğu zaman başkalarını incelediğimizi sanırken aslında kendimizi inceliyorduk.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ruh ve beden, beden ve ruh; nasıl gizemli bir ikili! Ruh hayvanlaşabilirdi ama an gelir beden de ruh olabilirdi. Duyguların yücelttiğini zihin küçümseyebilirdi. Tensel güdülerin nerede sona erip fiziksel güdülerin nerede başladığını bilen biri çıkabilir miydi? Sıradan ruh bilimcilerin basmakalıp açıklamaları nasıl da gülünçtü! Diğer yandan, çeşitli ruh bilim okullarının görüşleri arasında seçim yapmak nasıl da zordu! Ruh dediğimiz şey günah evinde oturan bir gölgeden mi ibaretti? Yoksa Giordano Bruno'nun da düşündüğü gibi aslında beden mi ruhun içindeydi? Ruhun maddeden ayrılması bir sırdı, tıpkı ruhun maddeyle birleşmesinin de bir sır olması gibi.
"İnsanlar en çok gereksinim duydukları şeyleri elden çıkartmaya bayılırlar. Bence bu, cömertlik kuyusunun en kör noktasıdır."
Onu görmeye acıkıyorum, o fildişi gövdede saklı harika ruhu düşündükçe içim içime sığmıyor.
İnsan âşık olduğu anda kendi kendisini aldatmaya başlar, işin sonunu başkalarını aldatmayla bitirir. Dünyamızın romantizm olarak bildiği şey de budur...