ilgen
@_ilgen_
322 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·240 syf.·
2024 22. kitabı
Freud’un psikanalizinde bazı kavramların daha doğrusu davranışların kökenine inerek ve özellikle Afrika, Avustralya kabilelerindeki araştırmaları kendine dayanak olarak aldığı eserdir. Totemizmin ne olduğuna, kökenine ve bu totemlerin yarattığı tabulara tek tek değinerek “Oedipus Kompleksi” arasında veya bunun nasıl doğduğuyla ilgili atıflarda bulunuyor. Ben eserde biraz daha totemlerin psikanaliz örneklerini görmek isterdim açıkçası. Bir psikoloji incelemesinden çok eski kabilelerde davranış, inanç ve totem araştırması olmuş kitap. Sanırım bu kadar detaylı yer vermesinin nedeni ortaya koyduğu “Oedipus Kompleksi” tezinin zamanında tartışmalara çok sebep vermesi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hükümet, anne babalarla, aileleri kendi amacı yönünde doğrudan etkileyemez, kendi çıkarlarını koruyabilmek için okullardan yararlanır.
Sayfa 152 - Say Yayınları
Puan vermedi·304 syf.·
2024 19. kitabı
Momo bir masal ama bu sefer çocuklar için değil. Biz yetişkinler için. Okuması inanılmaz keyifli bir kitap ama her bölümünde ayrı bir sorgulama yoluna gidecek kadar da keyif kaçırıcı. Hiç zamanın eskisi gibi yavaş akmadığını düşündünüz mü? Zamanı bir türlü yetiştiremediğini veya dostlarınıza, ailenize bile zaman bulamadığınızı… Eğer böyle sorgulamalar içersine girdiyseniz kitap tam da sizin için. Tam bir modern zaman eleştirisi. İnsanların eski mutluluğunun kalmadığını, sohbet edecek zaman bile bulamadıkları, çok çalışıp kendilerine kalmayan vakitler içinde ömürlerini harcadığı bir dünya anlatılmış. Okurken bize yabancı gelmiyor çünkü tam da öyle bir dünyada yaşıyoruz.
.
Kitapta yazarın seçmiş olduğu kelimeler bazen güzel zıtlıklar oluştururken bazen de ciddi eleştiriler taşıyor. Örneğin zaman tasarruf şirketi adı altında insanlardan çalınan zamanları okuyoruz. Duman adamlar hem herkesin bildiği hem de aslında kimsenin bilmediği o meşhur görünmez kişiler. Ben şirketi genel içinde bulunduğumuz kapitalist toplumun kendisi, duman adamları ise bu uygulayıcıları olarak yorumladım kitapta. Büyük şirketler, patronlar, reklamlarla bizleri kandıran firmalar, tüketimi özendirenler, hatta devletler ve yöneticileri… aklınıza ne geliyorsa işte bunlar duman adamlar. Tek bir kişi değiller, belli bir şirket değiller, hep aramızdalar, aklımızı bir şekilde çeliyorlar ama onlara savaş açacak güçte bile değiliz. Birkaç kişi buna yeltenirse de yok olup gider. Bunu çöpçü Beppo üzerinden anlatmış. Doğruları söylüyor ama sonu tımarhanede bitiyor. Çünkü güçlüler. Aile ve eğitim sistemi eleştirisini de güzel yaptığını düşünüyorum. “Çocuk Depoları” tam da günümüzün kreşleri değil mi? Eğitim çatısı altında tek tipleştirme ve ileride çocuklarıda birer üretim malzemesi olarak görmek günümüze sizce
