Fadile Beyhan⠀ོ
@_ilmenim_
⠀ོ
⠀ོ
⠀ོ
Muhasebe
Lisans
Mâlatya
17 Temmuz
36 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Bazen kalmak zorunda kalıyorum albayım;
gitmek daha kolayken kalmayı seçmişim gibi sanılıyor.
Oysa kimse sormuyor,
gidecek yeri mi var diye.
Yanımda kimse yok demiyorum;
bu cümle fazla iddialı olurdu.
Sadece sesim bir yere çarpıp geri dönüyor,
başka bir sesle karışmadan.
Alıştım sanıyorlar.
İnsan “alıştım” diyorsa,
çoğu zaman mecburiyetini gizliyordur.
Bu beklemek değil albayım,
vazgeçmek de değil;
durmaktan başka bir şey kalmıyor bazen.
Konuşsam, duysalar bile
anlaşılmak istenmeyeceğim düşüncesi var içimde.
Dinlenmek başka bir şey albayım;
çoğu zaman sesin duyulmasıyla karıştırılıyor.
Sussam fark edilmeyeceğim.
İkisi arasında,
en az iz bırakanı seçiyorum.
İnsan kendine yer açamayınca
başkalarının boşluklarında duruyor albayım.
Kimseye çarpmamak için küçülüyor,
sesi kısılıyor,
varlığı aceleyle geçiliyor.
Sorulmadığı hâlde anlatmak istemedim;
çünkü anlatınca kalmam gerekiyordu.
Gitmek çoğu zaman bir lüks,
kalmaksa sessiz bir görev gibi duruyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben durunca fark ettim; yürürken üstüme düşmeyen bütün ağırlıklar
sandalyeye oturmuş beni bekliyormuş meğer.
Hayat dediğin, uzaktan bakınca anlaşılır sanmıştım,
yaklaştıkça gördüm harfleri silinen bi kitapmış oysa.
Ben hep kenar boşluklarında yaşamışım;
cümlelerin ortasına girince sesim titredi, anlamım dağıldı.
Kimseye anlatamadım bunu, kendime bile eksik anlatmışım.
"Dinlemem albayım.
Sonra beni de dinlerler diye çok dinledim. Şimdi sıra bende.
Buraya konuşmak için geldim.
Susturamazlar."
Sayfa 86
Ne mi istiyorum..?
Cepte umut kalmayınca
Veresiye dağıtılsın mutluluk...
Zam istiyorum hayallerime.
Bol, bol kahkaha harcayıp,
Giderken üstü kalsın demeliyim bu hayata.